Nurcuk
@Nurdengiz
“Üzülme, dedi.
İnsan bazen mecbur kalır.”
30 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Reklam
“Ben pislenmiş bir evin
sararmış duvarlarında
huzurla yaşayabilirim.
Bakıldığında senin
ihanete bulanmış kalbinde de yaşadım yıllarca ve inan bu ev
o karanlıktan daha temiz”.
“Bileklerimi bağlamış hasretin
güneş görmez mekanım
Direnişlerle gelir özgürlüğüm
Yusuf-i mahzenlerde
Yorgun düşer gözlerim bileklerim
baka kalırım göklere
Aşığım İslama ben, şehadete,
gökteki güvercinlere”.
“İbrahim
İçimdeki putları devirdim, ama sızı dinmedi.
Balta elimde, gönlüm yangın yeri.
İbrahim
Beni yakan bu ateş, onun bir yudum
Suyuyla sönecekken,
Gidip Nemrud’un sofrasına cennet döken kim?
Nemrud kadeh kaldırdı,alevler şaha kalktı.
Gönül yanarken, Nemrud’a ab-ı hayat veren kim?
O mu?
Dost bağında, beni ateşe atan.
O mu?
Zalimin kadehini dolduran.
İbrahim
Söyle serin ve Selamet nerede?
Beni yakıp onu güldüren kim?
Onun suyu haram mı?
Nemrud’un şarabı helâl mi?
İbrahim
Yangını görüp de susuz bırakan kim?”
Reklam