Tırabzana tutunuyorum. Basamaklara çöküyorum. Bütün kayıpların ve ertelenmiş hüzünlerin neden kapının tartışılmaz sürgüsünde bir araya geldiğini kim bilir, ama ben bir an için dağılıyorum. Zincirlerimden boşanıyorum.
"Ölüp gittiğimiz zaman, eğer bir gün öleceksek, bizden geriye kalacak olan şey bu. Fosilleşmiş acı. Karbon değil. Tüm acıların çökeleceği bir acı katmanı olacak."
"...sorun şurada, insanlar o kadar yalnız ki satın aldıkları zehirli hayvanlara bağlanıyorlar. Hayvanlar da ilginç, hissediyorlar durumu ve ısırmıyorlar o insanları."