Nuvarif Mavi
@Nuvarif
İzmir
Ceyhan
3 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yalnızlığın Allah'a mahsus olduğu bir hakikat olmalı. Yoksa kutsal kitaplar kalabalıklara yazılmazdı.
Tercih edilmiş bütün yalnızlıkların canı cehenneme... Ama yalnızlara da bir yer aç cennetinde. Seni hep sırtını cennete yaslamış, tırnaksız ve uzun parmaklı ellerinle cehennem ateşinde ısınan bir ihtiyar gibi kafamda canlandırıyorum şimdi.
Oysa çocukken babamla yaşattın. Babam öldü, sen yaşlandın.
Kızma bana; bir bedeli olacaktı elbet; verdiğin canı almanın...
Duyuduğumdan beri aynalardan kaçıyorum;
kendi suretinden beni yarattığını...
Yüzüm yok sana... alacak mısın canımı?
Yoksa ben mi sunayım törenle, bir kandil akşamı?
Ne de olsa bu dünya senin değirmenin...
ama suyu gözyaşımızdır bizim...
varlık ile yokluk taşları arasında ezilen
buğday tanesidir bedenim...
Aşk ile...
Hû!
Reklam
Zamanı Tanrı yaşar, insan ölmek için yaratılmıştır.
Orhun Kitabeleri/ Bilge Kağan
"Bir yer var, biliyorum... anlatamıyorum." İşte öyle bir şeye benziyorsun kalbimde. Biliyorum ta içimdesin ama ne desem eksik anlaşılmaktan korkuyorum. Böyle eğilmişim, su veriyorum bir çiçeğe sen başını göğsüme gömünce... Çiçek dallanıp budaklanıyor, damar damar kök salıyor bedenimde...
Yaprağın incinmesin diyedir yüzümü geri çekmem. Yoksa burnumu dayayıp özüne, çekesim var seni bir bozlağın son nefesi gibi içime...
Ve seni saksıda... yani etten ve kemikten hallice... bitmişte darası kullanılan beş kiloluk yağ tenekesi bedenimde... yani toprağından ayırmadan taşıyorum baktığım her yere... nereye ekiversem de seni güneş göresin, bu kararsız ellerle.. Olmaz diyorum sonra, burası yol kenarı.. gelen geçen görmesin seni.. bir sen bilesin beni, bir de ben seni...
Gün bitipte çekilince eller iline... uzanırım gövdenin serinliğine... güneş belki bir daha doğar üzerimize...