İnsan anlaşılamadığında kalemin canını okur. Yazdıkça yazar, yazdıkça yazar. Tüm hıncını kalemden alır ve kağıttan. Kendini anlamayanların intikamını alır. Aslında defalarca burnu sürtülür insanında, yinede anlaşılmak ister. Bir kalpte yer bulmak ve anlaşılmak...
Ahhh..
Ve ömür;
Karanlıkta elleri cebinde yürüyerek kaybolan bir insan gibi usulca kaybolup gider.