Ozlem Sancakdar Özsarıgül
@Odume
Şu anda okuduğu kitap
Sevgi, sevdiğimiz insanın iyiliğini değil, mutluluğunu istemektir. Kimsenin kimseye iyilik tayin etmeye, o ya da bu şekilde davranırsa onun bu kişinin iyiliği için olacağına dair kendi fikrini dayatmaya hakkı yoktur. Her insanın gerçekliği başkadır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yaşanan bir şokun üstesinden gelmenin en iyi yolunun, eskiden tavsiye edildiği gibi unutmaya çalışmak değil, bunun ne anlama geldiğini hissetmek ve anlamını yitirene kadar o şok hakkında konuşmak olduğu kanıtlanmıştır. Susmak, yaralanmış insanların en büyük düşmanıdır.
"Başkaları ne der?", "Başkaları ne düşünür?", sonu asla gelmeyecek olan, bir insanda değerli olabilecek her şeyin açığa çıkmasını daha ihtimal halindeyken engelleyen endişelerdir. Bir insanın mutsuz olması, ömrünün sonuna kadar mutsuz olmasını istiyorsanız ona bu endişeleri gerçek problemlermiş gibi aşılamanız tek başına yeterli olur.
Depresyon, insanın konuş/a/madıklarının onun yerine konuşmasıdır. Kendisiyle ve başkalarıyla konuşabilmeyi, kendisini kendisine ve başkalarına müdafaa etmeyi öğrenenlerde depresyona daha ender rastlanır. Depresyon, kişinin kendi kendisini sabote etmesidir. Kendi kendimizi sabote etmesini, bize kendi kendimizi sabote etmeyi öğretenlerden öğrenerek içselleştirmeseydik, bugün depresyon nedir bilmezdik.
Çocuklarını asla eleştirmeyen kabilelerin yetişkinlerinde de depresyon yoktur.
Çocukken, sevgi ve kabule ihtiyacımız vardı, çünkü bunlar olmadığı sürece "yaşayamayacağımızı "hayatta kalma içgüdümüzde biliyorduk. Eğer o dönemde ihtiyacımız olan koşulsuz sevgi ve kabulü görebilseydik, şimdi başkalarının onay ve sevgisine ihtiyacımız varmış gibi hissetmezdik.