Taşlandın Taif’te kan içinde kaldın,
Yetimdin, öksüzdün, hep sabırla andın.
Bir yetim kalbine rahmetler doldu,
Sana ağlar Medine, yürekler soldu.
Kureyş’ten yüz çeviren oldu sana,
Putlara tapanlar düşmanlıkla yana.
Sen yalnız Rabb’ine sığındın gece,
Hira’da nur doğdu sessizce, ince.
Boykot yıllarında aç kaldın, susuz,
Üç yıl boyunca her hâlin mahzun, yusuz.
Sevdiğin eşin gitti, amcan da gitti,
Sen kaldın çileyle, gözlerin bitti.
Taif’in sokakları taşla dövüldü,
Yüreğin ümmetle yeniden büyüdü.
“Bilmiyorlar,” dedin, affettin onları,
Senin merhametin geçti sınırları.
Mekke’de zulümle kovuldun bir gün,
Yesrib oldu Medine, huzurunla düğün.
Bedir’de, Uhud’da ümmetinle durdun,
Sıcak kumlarda secdeye kapandın.
Ama yılmadın hiç, sabırla yürüdün,
Her adımın cihana ışık sürdü dün.
Bir ümmet bıraktın arkasında sağlam,
Senin izindeyiz, ey Resûl-i Ekrem!
#E. Ö#