Terketmedi sevdan beni,
Aç kaldım, susuz kaldım,
Hayın, karanlıktı gece,
Can garip, can suskun,
Can paramparça..
Ve ellerim kelepçede,
Tütünsüz, uykusuz kaldım,
Terketmedi sevdan beni..
Ahmed Arif
Nasıl da almış aklımı..
Sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan..
Dost, düşman söz eder kendi kavlince..
Kınanmak, yiğit başına..
Bu, ne ayıp, ne de yasak..
Öylece bir gerçek, kendi halinde..
Belki, yaşamama sebep.
Ahmed Arif
Kendi olarak, sana gelen
Sana gereksinimi olmadan, seni isteyen
Sensiz de olabilecekken, senin ile olmayı seçen
Kendi olmasını, seninle olmaya bağlayan
O, işte...
Oruç Aruoba