Belki de yolun sonudur sevmek

Belki de yolun sonudur sevmek
@Olrcc
Ağlasam sesimi duyar mısınız, Mısralarımda; Dokunabilir misiniz, Gözyaşlarıma, ellerinizle?
38 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Beni tanıyor musun sahi, Ya da beni ne kadar tanırsın ki sen Hangi karanlık geceyi paylaştın benimle söyler misin Hangi acılarımla harman oldun Kaç damla gözyaşımı sildin ellerinle Başını yasladın mı göğsüme benim, “Üzülme, geleceğim” dedin mi “gözlerimin içine bakıp” Beni tanıyormuş! .... Hadi canım! .. *** Beni tanıyor musun sahi, Ya da beni ne kadar tanırsın ki sen Bilir misin, neden hep “hasret kokar” dinlediğim şarkılar Neden eski Türk filmlerine düşkün oldum bu kadar Neden yalnız kalmayı seviyor ve insanlardan kaçıyorum Yalnızlığımı paylaştın mı, yalnızlığımı yaşadın mı benim Ya; seni ne kadar özlediğimi, sana nasıl hasret kaldığımı, Sensiz nasıl ağladığıma şahit oldun mu Beni tanıyormuş! .. Hadi canım! ... *** Beni tanıyor musun sahi Ya da beni ne kadar tanırsın ki sen Yolun çöle düştü mü bir kez olsun, -Susuz kaldın mı, ---Su aradın mı, -----Susuzluktan sarardın mı
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Söyler misin kaç şehir geçti
kaç şehir geçti içimizden valizlere sığmayan hayallerle çıktım yollara her istasyonda biraz daha eksildim her vedada içimden bir sokak söküldü bazı şehirler insanın omzuna başını koyar derler benim omzuma hep akşam çöktü kalabalıklar içinden yürüdüm yüzlerce yüz gördüm ama bir çift göz bulamadım içimdeki fırtınayı soran kaç şarkı geçti kalbimden her biri anlaşılmak ister gibi çaldı ben sustum çünkü ne zaman içimi açsam kelimelerim cam gibi kırıldı ellerime battı kanadım ama kimse kanı görmedi insanın üzerine neden duvarlar gelir neden gökyüzü daralır neden kalabalıklar içinde insan bu kadar yalnız kalır bunu ben de bilmiyorum bildiğim tek şey
beyazlar içindeyim diye başladım o sabaha aynaya baktığımda üzerimde ışık vardı ama içimde geceydi kimse görmedi bunu çünkü insan en iyi karanlığını saklamayı öğreniyor ben de öğrendim gülümsemeyi ben de öğrendim iyiyim demeyi bir zamanlar değer vermek bir çiçek sulamak gibiydi ellerim ıslanırdı ama kalbim ferahlardı şimdi anlıyorum ki ben su verdikçe köklerim kurumuş ben sevdikçe içimdeki ses yavaş yavaş susmuş bir sokak düşün akşam olmuş lambalar yanıyor ama sis var işte ben o sisim herkes ışığı görüyor ama kimse beni fark etmiyor içimden bağırıyorum buradayım yoruldum biraz da beni sevin nefesim daralıyor geceleri duvarlar üstüme yürüyormuş gibi kalbim kapalı bir odada çarpıyor pencereyi açacak cesaretim yok
Onu beklemek bile çok güzeldi Sanki onu yıllardır tanıyormuşum gibi Yanımda yokken bile içimdeydi Adını düşünmek bile kalbimi sakinleştiriyordu Gelişini hayal etmek umut demekti Gülüşünü düşünmek huzur Hiç konuşmadan anlaşabilmek gibi Kalabalığın içinde sadece onu görmek gibi Zaman yavaşlıyordu onu beklerken Sabır bile tatlı geliyordu Çünkü bazı insanlar gelmeden de iyi hissettirir Bazı insanlar varlığıyla değil ihtimaliyle bile güzeldir
Biliyorum İnsan en çok emek verdiği yerden kırılıyor En çok orada kanıyor içi En çok orada susuyor Adam gibi seven neden yarım kalır Çünkü tam seven hep kendinden verir Karşılık beklemeden sabreder Gidene rağmen kalır Sus diyene rağmen konuşmaz Kırılınca bile kırmamaya çalışır Kalbimdeki ses neden olmuyor diye haykırdı bir gece Duvarlara çarptı sorularım Neden sevdim bu kadar Neden inandım Neden vazgeçmedim Meğer mesele çok sevmek değilmiş Mesele iki kalbin aynı cesarette buluşmasıymış Biri korkarken diğeri ne kadar güçlü olursa olsun Yarım kalıyormuş hikaye Emek verdiğin yerden sınanırsın derler Doğruymuş