OnM

Yaşıyorsan eğer, “hiçbir zaman” deme. Yıkılır, yıkılmaz görünen. Kalmaz hiçbir şey nasılsa öyle. Buyuranlar verdiklerinde son buyruklarını Buyruk altındakiler başlar konuşmaya. Kim “hiçbir zaman” demeyi göze alabilir? Zulüm yürürlükteyse, kim suçlu: Kendimiz. Ve kimdir onu yıkmak zorunda olan: Biz. Yenilen, kalk ayağa! Her şeyini yitiren, dövüşe devam! Kavramışsan olup biteni, seni kim tutabilir? “Hiçbir zamandan” “bugün” doğar Bugün yenilen, yarının yenenidir.
Reklam
Tek düşündüğün asmak, boğmak. Bir ayağın çukurdayken diğer yandan hep birilerini öldürmekle meşgulsün. Vicdanına sorsana, yeterince kan dökmeden mi?
Bu gelen savaş ilk değil. Çok savaş oldu bundan önce. Bittiği gün en son savaş bir yanda yenilenler vardı gene, bir yanda yenenler vardı. Yenilenlerin yanında kırılıyordu halk açlıktan. Yenenlerin yanında halk açlıktan kırılıyordu.
O zaman ben karanlıkta her yerde olurum. Nereye baksan, orada. Aç insanların bir lokma bulması uğruna nerede bir kavga çıkarsa, orada olurum ben. Casy de bilseydi bunu keşke... insanların öfkelendiği zaman kopardığı çığlıkta olurum... sonra, bir çocuğun karnı açken, yemeğin hazırlanmakta olduğunu bildiği zamanki gülüşünde olurum. İnsanlarımızın kendi ektiklerini yedikleri, kendi yaptıkları evlerde oturmaya başladıkları zamanda... yine orada olurum