Estetiği abartan, bilgi, varoluş ve eylemden kopuk bir estetik kişinin yaşamında dengesizlikler oluşturur. Ve kendini "sanata vermiş" kişilerin, biraz yaşamdan kopuk, eksantrik, tuhaf insanlar olması beklenir.
Türk insanı doğumdan itibaren ailede, okulda, toplumda, devletle ilişkisinde sürekli bir acizliği öğrenme sürecinde. O nedenle, başka bir toplumda sıradan bir vatandaşın kolayca ve rahatlıkla düşünüp yapacağı bir şeyi, benim vatandaşım çözme çabasına girmek yerine kaderi kabul edip onunla yaşıyor.