"İlâhi ya Rab! Gönül kafesinde kuş misali çırpınıp duran kalb-i mecruhumu koru. İflah olmayan bir derde düştüm. İçime koyduğun bu aşk-ı ebedî beni öldürmeden ya vuslata erdir yâre ya da al bu canı ten kafesten..."
Gönül verdiğin, ömrünü adadığın her şey bir gün sırça saray gibi yıkılırsa, elinde ölmekten başka hiçbir şey kalmazmış meğer!
Bülbülün sabahı, gülün güneşi beklediği gibi beklediğim...
ELEMLERDEN DEMET
His bağları kurudu, mutluluk kaldı yarım
Onu tekrar yeşerten, artık alevden sarım Bedbahtlık yârenimdi, zor bıraktı yakamı Elemlerden bir demet, sizlere sunduklarım...
FEVZİ TİRYAKİ