Ne yazık, yufka yürekli doğmuşum anamdan
Sanki benim omuzlarımda
bütün dünyanın derdi.
Sanki doğa bana
acımak işkencesinin
beratını verdi.
Karıncaya, kediye, köpeğe, kurda-kuşa
Ve insana acımak benim işim.
Sanki herkes dünyaya yaşamak için gelmiş
Ben de acımak için gelmişim.
Sana ünleyen bu şiirlerimi okuduğun gün
Oturmuş alçacık damı altında bir gecekondunun
İşsiz-eşsiz-aşsız
Radyosuz, arkadaşsız
Böyle arpacı kumrusu gibi pis pis
düşünmekteysen sen de eğer
Yuf ervahına derim, yuf insanlığın.
Yanarım, boşa gitti diye yanarım
Sana armağan ettiğim bunca şiirler!