Aziz Pavlos (MS 5-67) şunu itiraf ettiğinde Hıristiyan deneyimindeki bu arzunun bir parçasını yakalamayı başarmıştı: "Eğer bu yaşamda duyduğumuz tek umut İsa'daysa, en acınası kişiler bizleriz o zaman."
Kadınlardan birini gördüm, yaklaşıp sert bir hareketle örtüyü erkeklerin elinden çekti aldı, gülerek şöyle dedi: "Marami tersânî ez âteş? Men midânem û âteşest, rehakuni mara !!
Anlamı şudur: "Beni ateşle mi korkutuyorsunuz? Onun ateş olduğunu biliyorum bırakın beni!" Sonra ateşe saygı amacıyla ellerini başının üstünde bağlayarak bıraktı vücudunu alevlere....