There would be generous compensation for taking part, and depending on the research results, an area of the brain might even be named after me, like the Broca area or Wernicke area. The Seon Yunjae area. But the doctors were met with a flat refusal from Mom, who was already sick of them.
For one thing, Mom knew Broca and Wernicke were scientists, not patients. She had read all kinds of books about the brain from her regular visits to the local library. She also didn’t like that the doctors saw me as an interesting specimen rather than a human being. She had given up hope early on that the doctors would cure me. All they’d do is put him through weird experiments or give him untested medicines, observe his reactions, and show off their findings at a conference, she wrote in her diary. And so Mom, like so many other overprotective mothers, made a declaration that was both unconvincing and clichéd.
“I know what’s best for my child.”
On my last day at the hospital, Mom spat on a flower bush in front of the hospital building and said, “Those hacks don’t even know what’s in their own goddamned brains.”
She could be so full of swagger sometimes.
Reklam
Tüm içtenliğimle elini sıktım. "Sizde kalsın lütfen, eski dostumuz Mendel kendisine bir kitap için teşekkür eden binlerce insan arasından en azından birinin kendisini hatırlamasına çok sevinecektir kuşkusuz." Bunları söyledikten sonra ayrıldım ve kendi basit ve insancıl tavrıyla bir ölüye sadık kalan bu iyi yürekli kadın karşısında kendimden utandım. Çünkü o, o okumamış kadın Mendel'i daha iyi anabilmek için en azından onun bir kitabını muhafaza etmişti; bense yıllarca sahaf Mendel'i unutmuştum; üstelik de kitapların kendi soluğumuzun ötesinde, insanları kendimize bağlamak ve tüm yaşamların en acımasız düşmanı olan fanilik ve unutulmuşluk karşısında kendimizi müdafaa etmek için yaratıldığını bilen ben unutmuştum onu.
