Neşeli çocukları öldüren gaddar varlıkların olduğu bir dünya,bir gerçek,bir yurt ne karın ağrısıysa; aklımın bir türlü anlamak istemediği bir şeydi.Bu varlığın ne kadar gaddar olabileceği kendimden saklamaya çalıştığım bir bilgiydi.
İnsan dediğin,teskin olmaz öfkesine secde eden bir gafildir.Yağmagerdir,ziyankeştir,müntakimdir,suiniyettir,binevadır,zebundur,kirli süttür,gözyaşıdır,kandır,insandır.Dostuna sarılmaktansa düşmanına saldırmaktan haz duyacak kadar batmıştır insan.Ah,insan, şimdi şeytan baştan çıkıp sana uymaz inşallah.
Esasen konuşmaya inancım hiç olmadı benim.İnsanlar yalnızca benzer kelimeler kusuyorlar diye aynı dili konuştuklarını zannederler.Susup bir kenara çekilerek onları izleyince anlıyorsun bunu.Yanlış anlamaların yarattığı bir dünya kuruluyor ve ısrarla tekrarlanan yanlış bir gerçek doğuruyor.Olan bu.