Gürkan Duman

Bana eksikliklerimi söylediğinde, kendimde; sana borçlu kalabileceğim hep bir şeyler pay edinirim.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Söyledilerin resmen beni anlatıyor ama ben daha çok sustuklarını, söylemek istediklerini merak ediyorum. Acaba o boşlukta ne vardı? Neyi gördünde böyle oldu, neyi sustun da bu oldu.
"Peki benden ne istediğini söyle?" Düşünmemeyi.
Bu kadar zeki olmanın karmaşanda kendimi bile bulamıyorken, basit bir şeyleri anlamamanın verdiği iç gürültüye mi yanayım? Sıradanlaşmaya mı? Sade olmaya mı? Sıradan biri gibi davranmaya mı?
"Boşver kalsın böyle iyi" bu kararına saygı duymakla yetiştim.