Ve şimdi biliyorum…
Dünyada en zor sevilen kişi
bazen insanın kendisiymiş.
Ben kendimi sevdim;
kırık yerlerimden sızan ışıkla,
eksik cümlelerimle,
yarım kalmış hayallerimle…
Küllerimi savurup
kendime çiçek olmayı öğrendim.
Artık ellerimi bırakmıyorum,
kendi saçlarımı okşuyorum.
Bir başkasına sığınmak değil niyetim;
kendi içimde mevsimler kuruyorum.