PunkIsNotDead
@Peace_
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Sustunuz... Uzunca bir süre sustunuz. Niye böylesiniz? Böylesiniz işte. Sevdiğini hiç bağıra çağıra söyleyememişler gibisiniz. Haksızlık görünce dili tutulmuşlar gibi... Suskun. Bedeni huzurda namaza durmuş, kafası başka yerde münafıklar gibisiniz. Verdiğiniz sözleri yutmuş, ettiğiniz yeminleri bozmuşsunuz. Duyulmasından korkmuşsunuz. Olduğunuzdan cesur davranıp zayıflığınızı saklamışsınız. Sesinizin çok çıktığı anlarda boyun eğmişsiniz sanki... Aciz. Keşke söylemeyi değil duymayı öğrenseydiniz. Kelimeyi değil harfi bilseydiniz. Başkasına yetemediniz ya en azından kendinize yetseydiniz. Kafi. Ahenksiz notalar, çalakalem sözcükler, git git sığ kalan denizler gibisiniz. Birine kavuşmayı hiç beklememişler gibi... Konuşmaktan susmayı unutmuşlar gibi... Sebatsız. İşinizdeydiniz gücünüzdeydiniz. Şaşaalı bir devrin ortasında koşturmaktaydınız, yıldızlardan ışık kapmak zorundaydınız. Siz de haklıydınız, atmadığınız her adımda kalabalığın ayakları altında kalırdınız. Yorgun. Ama artık zamanınız dolmuş. Gidici gibisiniz. Bilmem. Öyle gibisiniz işte...
“Dert etme. Zamanla geçer tüm yaralar, izi kalır.”
İkimiz de birbirimizin adını sormadık. Umurumuzda da değildi. Bu tür şeyler büyüdükçe önem kazanmaya başlıyor galiba. Adı, yaşı, etnik kökeni, dini inancı, politik görüşü falan... Bu yüzden büyüdükçe yalnızlaşıyor insan. Bu yüzden tüm çocukların gülümsemesi sahicidir.
Reklam