Dünya dönüyormuş, hayat geçiyormuş, insan büyüyormuş, ölüm geliyormuş. Bana ne? Uydurulmuş güzel şarkılarım, kendi kendimle mühim konuşmalarım, taşkın duygularım, sessiz çığlıklarım var benim. Benim başka türlü algılarımdan, yaratıcı sanrılarımdan, inandığım tanrılarımdan kime ne?
Umut, aklın yükleri bazen insana çok ağır gelir. Anılar, düşünceler, hesaplaşmalar... Delirdiğimizde aklımızı kaybetmeyiz her zaman. Bazen de aklımızı saklarız. Hiç bulamayacağımız bir yere saklarız. Bulmak ve hatırlamak acı vermesin diye... Sen nasıl delirdin?
Sen beni sevdin sevmesine de iyileşmesini umduğun bir hastalıkmışım gibi sevdin. Senin beni sevmen değerliydi tabii de benim ben olmam değersizdi senin gözünde.