Pepela
@Pepela170293
Kendi kendime, belki de kendimden kendime..
31 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
İnsanlar kusurdaki güzelliği görmeyi unuttular.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Neyse ki annem bana dikiş dikmeyi öğretmişti; zira hayaller de elbiseler gibi üzerine oturması için kesilip biçilebilirler.
Hiçbir zaman açık bir gökyüzündeki yıldızlar kadar, bir dağın zirvesindeki karlar kadar ya da bir gölün yüzeyinde dans eden güneş ışıkları kadar parlayamasalar da yapay şehir ışıklarının insanı körleştirmesi ne kadar kolay. İnsanlar isteklerini ihtiyaçlarıyla karıştırıyorlar ama ben artık o ikisinin birbirinden ne kadar farklı olduğunu anladım.Bazen ihtiyacımız olduğunu sandığımız şeylerin ve insanların,
aslında uzak durmamız gerekenler olabileceğini de anladım.
Dünyayı karşımızda bulduğumuz ilk andan itibaren, dünyayı değil ama kendimizi dönüştürmek gibi bir ödevimiz vardı. Dünya her zaman olduğu gibiydi fakat biz, her zaman için dönüşebilir bir varlıktık. Eşya her zaman kendindeydi fakat biz, onu pek çok farklı biçimde görüleyebilir ve onunla pek çok farklı biçimde ilişki kurabilirdik. Yaşam, pek çok defosuna rağmen deneyimlenmesi, sonuna kadar gidilmesi, tüm imkânlarının kullanılması ve her ne kadar ölüme zincirlenmişsek bile, tutunulmaya çalışılması gereken bir şeydi. Biz kendimizi varlıkta bulduk ve ne olacağımızı kendimiz kararlaştırdık. Ve ne olacağımızı da kendimiz kararlaştıracağız.
Hayat dediğimiz kendini var etme ve var olmayı açmak gerekse de; eylemde bulunma ve konuşma sanatıdır. Ve Sartre'ın deyişiyle de: "Hayatta olduğundan emin olmak için konuşmalısın.” Dünya şimdi karşımızda duruyor; onu karşımızda bulduk ve kendimizi ona göstermek için de fazla zamanımız yok. "Ben, varım" demeyi ertelemek nafiledir, bu yüzden hemen şimdi, kendimizi o ya da bu şekilde, öyle ya da böyle kurmakla, seçmekle, belirlemekle ve belirtmekle ödevliyiz.
"Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru
O kızoğlankız erdem dağlara kaldırılmış
Ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın
Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemene
Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama
Seni yalnız koymak var, o koyuyor adama."
