İçimdeki o ses tam büyüdü serpildi derken gene yaralarını sarsıyor bitmek bilmeyen kanamaları, sancıları... Ne zaman dinecek içimdeki fırtınalar derken bir sonraki gün de ben buradayım diye avaz avaz sesleniyor. Var olmam için daha ne kadar büyümem lazım varlığım yokluğum belli değil ne olacağım ne oldum diye düşünüyorum aşırı derecede düşünmekten düşünmeyi bıraktım bir kafamı kaldırıp geriye dönsem üstünü örtüp vazgeçtiklerim daha doğrusu vazgeçmem gerekenler boğazımı düğümlüyor yüreğim çırpınıyor önüme bakıyorum yol sisli hava bulutlu gözlerim yoruldu zihnim ağlamaktan kalbim kendine moral vermekten yoruldu belkı de hayat bildiğini yapıyordu ben yüzmek yerine boğulmayı kabullendim.. 🍂