Şimdi o kadar sıkışmış ki kalbim acıyor tarifsiz nereye baksam acıdan kıvranıyor.
Sığındığım duygularım, darmadağın hayatım ve çırpınan kanatlarım... yetersiz kalıyorum çırpındıkça batmam mı yoruyor yoksa durdukça yol almadığım mı yoruyor çıkaramıyorum? niye böyle oldu niye diye soruyorum neden hep bir şeyler eksik kalıyor şans olayına inanmazdım şans yoktur şans yaratmak, uğraşıp çabalamak vardır şimdi bakıyorum ardıma, basamaklarıma kırık parça parça bölünmüş duruyorlar neden?😞