Bana bir mektup yazmış olsaydın, bende sana cevap vermiş olsaydım. Ya da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok söz yarım kalsaydı, birçok mesele çözüme bağlanamadan büyük bir öfke ve şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. Sana, durup dururken yazmak zorunda kalmasaydım…
- Ne kadar mutlu olmalı! Kellesi kopacak. Elveda dostum! Dedi.
İçimden geçenleri anlatamam. Gerçekten de onların dostuydum ...
Hatta beni onurlandırdıklarına bakılırsa onlardan daha aşağılık biriydim.
İçim ürperdi...