Düşüncelerin zindanından çıkamıyorlar. Gökyüzünün kendisi içlerine simsiyah yansıyor. Bu yaşamak olamaz! Haykırarak kusmalısınız, bir daha yutmamak üzere..
Kimi zaman meyve verecek çiçek, kandırır ağacı. Meyveye de küser. Düşer toprağın koynuna. Orada da kalmaz ya. Rüzgarın efendiliğine kanar. Götürür onu buralardan. Gömülür gider katmanlara...Hatırlanmaz...Her gün çiçek yoklaması mı alınırmış?
Sessiz bir insanın masum olabileceğini kendi panolarınıza iğnelemişsiniz. Yarattığı bir kaos sonrası şeytanlık mertebesine çıkartıp "ömür billah aklıma gelmezdi senin böyle yapacağın" cümlesi karşıdaki insanı ırgalamaz bile. "ben de bir insanım. Görünmez yanlarım hiç yok anlamına gelmez neticede." Şüpheyle yaklaşın. Bu hayal kırıklığını önler. Ama sonuç değişmez ;)