İnsanlık bilim olmadan da var olabilir, ekmeksiz de var olabilir. Yalnız güzellik olmadan var olamaz. Güzellik yoksa hayatta yapılabilecek hiçbir şey kalmamış demektir.
Elimizden kitapları alsalar o saat şaşkınlık içinde kendimizi kaybederiz. Ne tarafa yürüyeceğimizi, kimden yana çıkmak, kimi saymak, kimi hor görmek gerektiğini bilemeyiz.
Şimdi bir yandan köşemde pinekliyor, bir yandan da faydasız, acı bir teselliyle avunuyorum: Zeki insanlar asla bir baltaya sap olamaz, olanlar yalnız aptallardır.
Sevgi eğitici bir güçtür, ancak elde edilmesi zor, aşırı çaba isteyen bir iştir. Çünkü belirli bir an için değil, sonuna kadar sevebilmek gerekir. Geçici sevgiyi kim olsa, adi bir cani bile hissedebilir.
Tanrı gereklidir, öyleyse var olmalıdır. Var olmadığını ve var olamayacağını biliyorum. Bu iki düşünceye sahip birinin hayata devam edemeyeceğini anlamıyor musun?