Yaşamımız,yasak olduğuna inandığımız ya da tırmanacak kapasitemizin olmadığını düşündüğümüz zirvelerle doludur,ne var ki yolumuzu bulanıklaştıran sis yalnızca baktığımız gözlüklerin üzerindeki buğudan ibarettir.
Ah! bilseler beni
Mesken tuttu yüreğine diye
Dar ağacına ipsiz sallarlar ki
Bütün ölü, şehirler
Alkış tutar ölümüme
Şimdi bir yol otobüsünde
Beş numaralı koltukta
Sana yazılmış birkaç şiiri,
Kesip atıyorum
Yüreğimin arka sol tarafına
...
Ş.B