Pınar
@Pini_
Beklemek. Aşk konusunda öğrendiğim ilk ders buydu. Gün sürüklenip gitmektedir, binlerce plan yaparsınız, olası tüm diyalogları düşlersiniz, davranışınızı değiştirmeye söz verirsiniz kendi kendinize - ve orada öylece beklersiniz, kaygılar içinde, sevdiğiniz insan dönünceye kadar.
O an geldiğindeyse, ne diyeceğinizi bilemezsiniz. Beklemekle geçen saatler, gerilime dönüşmüş, gerilim korku halini almıştır; korkuysa, duygularınızı belli etmekten utanç duymanıza yol açar.
Reklam
Sis her şeyi sarıyordu ve ben, içindeki bizi daha da tuhaf yerlere sürükleyen tuhaf siluetlerin belirdiği gri bir düşte yüzer gibiydim.
Ben her zaman korktum. Kuyuyu hiçbir zaman kazmadım. O işi şimdi yapıyorum ve bunun taşıdığı tehlikeleri göz ardı etmek istemiyorum.
"Üçüncü kattan düşmek de, yüzüncü kattan düşmek kadar hasar bırakırdı."
Düşeceksem çok yükseklerden düşmeliydim.
Aşk çok soru sormaz, düşünmeye başlarsak, içimize korku düşer. Bu korku açıklanamaz, onu sözcüklerle açıklamaya çalışmak boşuna olur. Belki de aşağılanma korkusudur bu, kabul edilmeme, büyüyü bozma korkusu. İnsana gülünç gelebilir, ama böyledir. Bu yüzden, soru sorulmaz, yalnızca davranılır. Senin de birçok kez söylediğin gibi, insan kendini riske atar.
Reklam