Küheylan

Ve işte o an— harı küle çeviren değil, külü serinliğe dönüştüren bir yaz esintisi geçer içinden.
Reklam
Buhurla arınır sokaklar, gurur çözülür gölgesinde bir çınarın. O eşsiz tını, kalbinin en kuytu yerine değdiğinde zaman, yürümeyi unutur.
Gürültüden arta kalan bir sus payı gibi konup omzuna akşam, nehrin bilmediği deniz olurum ben.
Zihin susmaz, beden yorulur, saatler ağırlaşır.
“bulamıyorum âlemdeki yerimi, âlem mi harâb? ben mi virân?”
Reklam