Küheylan

İnsan, kalbine ve kaderine güvenmelidir, her ikisinin de sahibi Rabbimizdir çünkü.
Reklam
Bazen, yani bazı sabahlar, bildiğim bunca kelimeden bir cümle kurup da söyleyemezdim sana. Karanlık ufalanıp yok olurken, aydınlığın, sessiz, usul usul ancak kesinlikle bilinen gelişi gibi gözümün önüne gelirdi en temiz gülüşün, bakışın. Sigaramı yakmış olur, uzaklara bakardım. Uzaklara bakmak, insanın en uzağı olan içine bakmasıydı aslında. Sonra, elimin altındaki, okumakta olduğum kitabı alır, ilk kez görüp dokunurcasına sayfalarını çevirir, hangi satırların altını çizdiğimi merak ederdim. "Sürekli bir alışkanlık kokuyordu yaşam, her şey kepaze ve bayağı olanın zaferi kazanmasını sağlayacak gibi düzenlenmişti." diyordu Hesse. Doğruydu ancak olumsuzdu. Diken gibiydi. Sonra, "Gün başlarken gece düşüncelerini katlayıp kaldırıyorum, rüzgâr şiddetlenirken yelkenleri indirip sarmalayan denizciler gibi." cümlesini hatırlıyor, yeni gün için yelkenleri indirip, toplamam gerektiğini düşünüyordum. Her yeni gün, geçmiştekilere benziyor olsa da yeniydi, gizemli, heyecanlara ve umuda açık bir yanı vardı. Hepsinden öte sen vardın.
Bir kişiye olsun, anlatmak, hesap vermek, sığınmak ve şımarmak istiyor insan. Bir kişiye…
Birbirimizin elini, gönlünü tutamamışsak, sabahlara kadar konuşsak, boşa konuşmuş oluruz.
Bazen, övmenin ölçüsünü kaçırıyor, sevdiğimiz insanlara öylesine meziyetler, güzellikler, marifetler yakıştırıyoruz ki anlattıklarımızı duysalardı kesinlikle itiraz ederlerdi. Maddi bir şeye ihtiyaç duymadan mutlu olmak suçtur! Yatağını yoncalardan yapıp üzerine yıldızları örten sığır çobanlarına imreniyorum
Reklam