Küheylan
@Poem0
4 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Yorgun olan yormaz. İnsan insana sözünden, bakışından önce tesir eder. Kokusunu salan hanımeli gibi, yaklaşmakta olduğumuz ırmağın serin soluğu gibi. İnsan insana bu rikkatle bakamadığı için olsa gerek saatlerce konuşuyor, bakıyor, sarılıyor, yine de bir yere varamıyor. Kendini tanımayan, tanımaya çalışmayan insanın bir başkasını tanımaya çalışması boş bir heves. Yalnızca sevgi ve merhametle yol alabiliriz. Bunlar için tanımaya da gerek yok zaten. Selamından mutlu olduğumuz insanlar var. Önümüze çıkanlar, önlerine çıktıklarımız. Ve doymadıklarımız. Doymak için cenneti beklediklerimiz…
Ümitsizliğin verdiği bir sessizliğin ve kederlerin gölgesinde büyüyüp serpilen duygusuzluğun üzerimize çöktüğü zamanlar olacaktır. Bu durumlarda elimiz ayağımız, sözümüz durur. Kabuğumuza çekiliriz. Küseriz. Bekleriz. Ne beklediğimizi de bilmeden. Yeni bir şey olmayınca, neşesizlik, boşluk, hasret ve keder, hepsi üst üste çığ gibi yuvarlanmaya devam eder. Ölmeyiz. Yaralanır ve yaşamaya devam ederiz. Bir insanın üstüne neden ve nasıl olduğunu bilmeden çöken o ağır, sessiz kederleri yeter derecede tanıyorum. Ruhumuzda bizi başkalarından farklı bir insan yapan, onlara bakınca bizi daha değersizleştiren bir karanlıktan geliyor bunlar. İsim veremediğimiz şey budur. Fakat bu küllerin içinden bir Anka kuşu gibi eskisinden daha ateşli, daha güzel olarak uçup yükselebilir insan…
Reklam