Küheylan

Dağlım. Ölüm kapı komşumuz. Sözler eksik, kelimeler kifayetsiz. Yine de söylemek istiyor insan. Seni sevdim, bu dünyaya ait en güzel hatıram da budur.
Reklam
Bizim adetlerimizde, misafire ziyaretinin sebebini sormak çok ayıp sayılır; kendisi kendiliğinden söylemediği takdirde. Her ikimiz de misafirdik, sormadık. Önce sevmiştik, sonra tamamlamıştık birbirimizi, sonra da susmuştuk.
Gemiye binince insan gideceği yere varmış sayılır; yaşamak, ölüm adlı gemiye binmiş olmamızdır. Mühim olan yaşamak için bir sebep, bir gaye bulabilmektir. Dünya, gözyaşı vadisidir.
Yitirdiği şey olmadan yaşayamayacağını zanneden ancak yine de yaşamak için elinden geleni yapacak bir insanın bakışlarıyla uğurlamıştın beni. Her ikimiz de, ayrılık için özel, güçlü birkaç söz söylemek isterdik ancak insanlar en önemli ve bir o kadar da hüzün yüklü anlarda söyleyecek bir şey bulamazlardı. Bizim de sözümüz yoktu, kalbim sana borçludur, demekten başka.
Bir insanın hepsi birbirinden gerçek birkaç çehresinin olduğunu, bunun çehreye değil de ona sevgiyle bakan gözlere bağlı olduğunu da seni severken öğrenmiştim.
Reklam