~ÇOCUKLUĞUMUZ~
Annemin bana öğrettiği ilk kelime Allah, şahdamarımdan yakın bana benim içimde...
Annem bana gülü şöyle öğretti Gül, O'nun, O sonsuz iyilik güneşinin teriydi...
Annem gizli gizli ağlardı dilinde Yunus
Ağaçlar ağlardı, gök koyulaşırdı, güneş ve ay mahpus...
Babamın uzun kış geceleri hazırladığı cenklerde
Binmiş gelirdi Ali bir kırata...
Ali ve at, gelip kurtarırdı bizi darağacından Asya'da, Afrika'da, geçmişte gelecekte...
Biz o atın tozuna kapanır ağlardık
Güneş kaçardı, ay düşerdi, yıldızlar büyürdü...
Çocuklarla oynarken paylaşamazdık Ali rolünü
Ali güneşin doğduğu yerden battığı yere kadar kahraman...
Ali olmaktan bir sedef her çocukta...
Babam lâmbanın ışığında okurdu
Kaleler kuşatırdık, bir mümin ölse ağlardık
Fetihlerde bayram yapardık İslam bir sevinçti kaplardı içimizi...
Peygamberin günümüzde küçük sahabileri biz çocuklardık...
Bedir'i, Hayber'i, Mekke'yi özlerdik, sabaha kadar uyumazdık...
Mekkenin derin kuyulardan iniltisi gelirdi...