İki ruh bir araya geldiğinde
İki insan kötü bir kimyaya sahip olduğunda, yanan bir bağ, ne zaman, ne mesafe, ne de gurur…
Doğan ateşi söndüremezler…
Çünkü bu sadece cildin dokunulması değil, kahkahaların yankısı, konuşan bakışların, dünyaları olduğunda havada titreme
Birbirlerine sürtünüyorlar, çarpışıyorlar ve tekrar buluşuyorlar…
Her ne olursa olsun, her şey komploda olsa, kelimeler acıtsa veya sessizlik çığlık atsa da,
Onları iten, yaklaştıran, birbirine bağlayan görünmez bir mıknatıs gibi evcilleştirilemez bir şey var…
Ne kadar kaçmaya çalışsalar da her zaman aynı denize akan nehirler gibidirler…
Fırtına ve sessizlik, mücadele ve sığınak, her zaman yaşamak istedikleri yerde mükemmel bir kaos…
Kader isimlerini fısıldadığında,
Cilt çığlık attığında ve ruh cevap verdiğinde onları durduracak bir engel yok, onları ayıracak bir güç yok…
Her zaman birbirlerini ararlar…
Çünkü sahip oldukları şey insanlığın ötesinde, sonsuz ateştir, özünde yaşamdır, aşktır,
Saf, vahşi, kaçınılmaz…
Yalnız Adam