Sonra, bir öğrenci, yalnızca ölümden söz eden öğretmeniyle alay ediyor: "Sürekli olarak ölümden söz ediyorsun ama yine de ölmüyorsun."
" Ve elbette ben öleceğim. Ben tam şimdi kapanış şarkımı söylüyorum. Birinin şarkısı uzundur, bir başkasınınki kısa. Ancak aradaki fark birkaç kelimeyi geçmez."
Eğer hemen Prag'a gelseydin ya da buna hemen karar verseydin, bu benim için bir kanıt olmazdı, bana senin için kanıta gerek yok, aklımda senin kadar açık ve kesin başka birşey yok..
Neden acaba ben, bu en belirsiz ve dehşet sorumlu durumun bütün acılarıyla dolu bir insanım? Neden acaba ben, mesela senin odanda koltuğunda oturduğunda, ya da yazı masanda, ya da uzandığında, ya da uyuduğunda, seni hep gören mutlu bir dolap değilim?..