Benden sakinlik, huzur, sessizlik bekleyen herkes yanılıyordu.Ben huzurla büyümemiştim.Savaştan gelmiştim.Savaşla yoğrulmuştum.Ve bir adam, bir kadın için savaşmaya başladığında, önüne çıkacak hiçbir güç onu durduramazdı.
Fakat bazı şeyler geçmiyordu.Bazı gerçekler, insanın ruhuna ağır ağır işliyordu.Bazı yaralar vardır ki sadece bir sarılmanın içinde kanamaya devam ederdi.
Derler ki, aynalar sadece sureti değil, ruhun kuytusunda saklananı da sızdırır.Bazen merak ederdim.Ayna bir yansıtıcı mıydı yoksa içimizdeki irini yüzümüze vuran dürüst bir cellat mı? Belki de aynalar bakanı değil, bakandan gizleneni tanırdı.