Bu benim, senin 1 numaralı mektubunu aldıktan sonra sana yazdığım 1 numaralı mektuptur. Kısadır, dağınıktır, perişan bir mektuptur. Çünkü bu gece, bugün, her zaman olduğu gibi seninle aklım değil, yüreğim konuşuyor. Seni seviyorum, şekerim.
Ah sevgilim ah!.. bir insanın bir insanı göresi gelmesi ne demekmiş, hiç bu kadar kuvvetle anlamamıştım. Seni görmeden hiç bu kadar uzun zaman geçmemişti sanıyorum.
Bir tek mazeretim var, seni seviyorum, demeyeceğim. Çünkü bunu bile söylemeye hakkım yok. Beni her zamanki gibi, fakat bu sefer son olarak, affet, karıcığım.