Aşk uçup gittikten sonra, sevgililerin artık birbirlerini görmemelerini gerektiren korkunç zorunluluğu anladım. Bir zamanlar hüküm sürdüğümüz yerde, şimdi hiçbir şey olmamak! Yaşamın neşeli ışıklarının parladığı yerde, ölümün sessiz soğukluğuyla karşılaşmamak!
Tanrı insanlara mutluluk duygu ve zevkini verdiğine göre bu dünyada yalnızca keder ve acı görmüş masum ruhları koruması gerekmez mi? Bu iş böyle; ya Tanrı yoktur ya da yaşamımız acı bir şakadan başka bir şey değildir.
Nasıl! Çocuklarını bir adama feda eden kadınlar da mı var? diye haykırdı. Servet, kibar çevre, belki de öbür dünya, bütün bunların feda edilmesini anlayabilirim. Ama çocuklar!