Azra Tunç
@Rach
Kendi gerçeğini bulmak bir sevgi davranışıdır, insan içinde sevgi büyütmeden kendine yaklaşamaz. Kendi gerçeğini bulduğunda bunu hangi yolla olursa olsun dış dünyayla paylaşması ise gerçek bir isyandır.
İnsan kendi isyanında büyür.
Bazen öyle bir yolda yürümek zorunda kalıyor ki insan, bir türlü dönülemeyen bir U dönüşü otuz sene unutulmuyor.
Çünkü aslında ihtiyaç gün gibi açık insan kaç yaşında olursa olsun, sözüne değer verilsin, sesine karşılık gelsin, sorusuna cevap gelsin istiyor.
Hayat bazen de hiç acelemiz yokmuş gibi, demlene demlene, dinlene dinlene yaşanmak ister.
Aceleye gelen hangi yemeğin tadına varabilir,koştura koştura yaptığı hangi işin hakkını verebilir ki insan?
Büyümek dediğin zamanın geçmesiyle kendiliğinden olmuyor,keşke olsa. Acıyla,korkuyla ve belirsizliğe beklentisizce açılmakla oluyor. Ve maalesef büyümek beraberinde çoğunlukla coşkulu bir zevk değil, hep ince bir sızı getiriyor.
Varsın olsun. Kıyılar terk edilmeye, denizler derinlerinde yüzmeye değer.
Onca insan, çoğu zaman, ne çok yaşayıp da büyümeden ölüyor.