Çünkü dua mutlu insanı anlam açısından içi boş ve tekdüze bir bütünlük olarak görünür ta ki bir gün keder o bahtsıza, tanrı ile konuşmasına aracılık eden bu ulvi dili açıklayana dek.
İki genç birbirlerini sevdiklerini hiçbir zaman söylememişlerdi. Kökleri yer altında, dalları yer üstünde, kokuları gökte birbirine karışan iki ağaç gibi birlikte yetişmişlerdi,ancak birbirlerini görme arzuları aynıydı,bu arzu bir ihtiyaç haline gelmişti ve ölümü bir günlük ayrılığa yeğliyorlardı.