Kitabı okurken sürekli rahmetli babamı tefekkür ettim. Kitapta babanın çektiği elemleri, sıkıntıları aktarıyor. Okuyunca babamın çektiği acılar, gözümün önünde birer film şeridi gibi geçti. Babanız öldüğü vakit inanmıyorsunuz. Hiçbir kelimeye çünkü kabullenmek çok ağır geliyor. Benim babam gece vakti hiç unutmam nefesim daralıyor, gözümün önünde can çekişine şahit oldum. Ambulans çağırıp hızlı bir şekilde hastaneye gittik. Canlandırmaya aldılar, içeride baya kaldı. Akabinde hastane bizim akrabalarla doldu. Ablam, abim annem herkes gözyaşları içinde, benim gözümde tek damla yaş yok neden ağlıyorlar? babam öldü mü ki? diye düşündüm. Ama buna asla inanmak istemedim. Hemşire içeriden çıkıp başınız sağolsun diyene kadar da inanmadım. Gözümden yaşlar süzüldü ve hemen morgun yolunu tuttuk orada babamın sıcacık terlemiş bedenini gördüm öylece uzanıyor o zaman anladım ki babam öldü. Kitap beni çok etkiledi benim babamda acı çekerek bu dünyadan göçtü inşallah çektiği acılar ona ahirette rahmet olur.

Duygu ve Düşünce