Çocukluğumdan kalan kapalı kapıların ardında mayalanıp durmuş, çökelmiş anılarımı, nasıl da anlatmıştım coşkuyla...
Bir kıyı meyhanesindeydik.
Onca kalabalığın içinde tekliğini koruyordun.
Herkes içkili, gevşekti...
Kolay çağrışımlı duyarlıklarının tadını çıkarıyorlardı.
Sade ve akıllıydın sen, hep ilk gördüğüm günkü gibi.
Nerden deşilmiştim sana doğru?