Ramazan DURUŞ
@Ramazandurus
Reklam
Bunu anlayabiliyor musunuz ? Benim sadece bir şeyi aklım almıyor... Nasıl oluyorda o saniyelerde insan yanındakiyle birlikte ölmüyor? Ertesi sabah nasıl uyanıp, dişlerini fırçalayıp, boynuna bir kravat bağlayabiliyor?... Bu yaşadıklarımı hisseden biri nasıl oluyorda yaşamını sürdürebiliyordu, uğruna mücadele ettiğim ilk insan, ruhumun bütün gücüyle onu hayatta tutmak isterken, elimden uçup gidiyordu... Herhangi bir yere, adımları hızlanarak uzaklaşıyordu âdeta ve ben bu hasta beynimle bu insanı nasıl hayatta tutabileceğimi bilemiyordum...
... Ama yine de... yine de mutluydum : bana yazmıştı, henüz ölmek zorunda değildim, ona yardım edebilirdim...belki de... Buna musaade edebilirdi... Ahh, çılgın ihtimallerin ve umutların içinde kayboluyordum...
Size bir şey sormak istiyorum...Aslında size bir şey anlatmak istiyorum. Biliyorum elbette karşılaştığım ilk kişiye bunu anlatmanın absürt olduğunu... Ben...ben korkunç bir ruh halindeyim... Öyle bir noktaya geldim ki, birileriyle konuşmak zorundayım...yoksa mahvolurum... Eminim ki siz anlayacaksınız anlattığımda...