Geriye dönüp baktığında, görülecek bir ben kaldıysam eğer, ne yazık bana. Sen gittiğin, ben kaldığım noktada kalmışım. Ne ileri adım atmışım, ne de geriye dönmüşüm. Oysa ilerlemem gerekirdi. İleri değil, geriye dönüp bakıldığında görünmeyecek kadar geriye ilerlemem gerekirdi. Hayatımda hiç var olmadığın o yere. İşte oradan yürümeye başlamalıydım. Böylece geride bırakılmış değil, hayatında hiç var olmamış olurdum. Ve bu daha az acıtırdı.