Birilerinin karnı doyarken birileri hep aç kalırdı.Birileri rahat bir yerde yatarken birileri sürünerek tanrılardan merhamet dilenirdi.Hayat buydu.Toplum buydu.Adil olmasını umduğun bir rekabettti ve vicdanlı olanlar,her zaman yenilirdi...
Mahkûmiyet nedir,zorla alıkonulmak nedir;nereden bileceklerdi ki özgürlüğün anlamını kavrasınlardı?
Sanki,içindeki bir parça ölmüş gibiydi.
Belki de yas,buydu.Sadece birini değil,içinizdeki bir parçanızı kaybetmekti.
Kimse onu duymazken ağlamak ne kadar basitti.Ve kendini canavar sanan kızın gözyaşları,ne de kolaya akıyordu.
Dante henüz bilmiyordu ama bazen en kudretli,en soğuk canavarlar bile yorulurdu.