Reklam
"Ölmemi istemediğini biliyordum,"demekle yetindi.
"Seni bırakmamı istemiyorsan,kapa çeneni,"diye fısıldadı Dante,sinirle.
Ama ellerinin tutuşunu hiç değiştirmedi.Beau,onu tutan kollarının arasından,kıza doğru döndü.
.
Eğer birazdan ölecekse,görmek istediği tek yüz,buydu.
Eğer birazdan ölecekse,yanında olmak istediği tek kişi de bu kızdı.Dante'nin elleri şimdi belindeyken,keşke ona daha önce sarılsaydım,diye düşünmesine engel olamadı.
Ama henüz,geç değildi.
Henüz ölmemişti.
Beau,ona sıkıca sarıldı.Kafasını korumak ister gibi göğsüne bastırdığında içinden binlerce farklı duygu geçti:Özlem,pişmanlık,korku,neşe...
ಥ‿ಥYerim amaa...
"Senden nefret ediyorum,"dedi Dante.
"Biliyorum,"diye fısıldadı,Beau.
"Muhtemelen sana zarar vereceğim."
"Biliyorum."
"Ve yine de beni kurtarmak mı istiyorsun?"
.
Kızın sıcak nefesi tüm kalbini ısıttığında Beau, kalbinden konuştu:"Yaşadığın sürece,bana istediğin kadar eziyet edebilirsin.Sadece, yaşamaya devam etmeni istiyorum.Hayatta kalacağız.Sen,hayatta kalacaksın,Dante.Sonra beni,istediğin kadar incitebilirsin.Yeter ki savaşmaya devam et ve hayatta kal.Tamam mı?"
Beau,özgürce yaşayabilsin diye Dante,bir kafesin içinde yavaş yavaş ölüyordu.Ödemeyi asla istemeyeceği bir bedeldi bu.Yine kendisi ve başka bir kız arasında kalmıştı.Ve bu hikâyenin sonunu çok iyi biliyordu.