Gece, “şimdi acele etme” diyor. Her şey çözülmek zorunda değil, her şey açıklanmak zorunda değil.
Sadece biraz burada kalmak bile yeterli..
İnsan sadece böyle bir akışa bırakmak ister kendini.
>>Ne ileri ne geri… sadece anın içinde.<<
Her şey biraz daha yavaş. Düşünceler bile sessiz konuşuyor. Gün içinde kaçırılan küçük şeyler gece geri geliyor: bir cümle, bir yüz ifadesi, bir his…
Hepsi biraz daha büyümüş gibi duruyor.