Garibe saygı duyarım elbet.
Ama yine de atarım kendimi denize.
Bulabilirsem eğer…
Bu kırsallığa, Anadolu’ya, Mezopotamya’ya inat…
Nerede bir su birikintisi görsem deniz sanırım.
Hayat, kendi halinde devam eden bir sokak hayvanı gibi, kimse kuyruğunu kesmeye yeltenmeyene kadar saldırganlık yapmıyor.
Bir şeytan gibi, ona fikirlerimizden bahsetmeyene kadar kapımıza dayanmıyor.
Ancak belki de hayatla olan bu mücadelemizi de kaybetmemizin bazı gerekçeleri vardır.
Sürekli ona suç atarak onu kızdırmış, ona haksızlık yapmış olmuyor muyuz acaba?