Bir devr-i şeamet, yine çiğnendi yeminler,
Çiğnendi yazık milletin ümid-i bülendi.
“Kanun” diye topraklara sürtüldü cebinler,
Kanun diye, kanun diye kanun tepelendi…
Beyhude figanlar yine beyhude yeminler.
(Tevfik Fikret, 95’e Doğru)
Sosyolojide değişmez bir kaide vardır haddini aşan her şey zıddına inkılap eder diye. Bakıyorum da korku dağları sarmış, korkunun ecele faydası yok ama öyle ama şöyle elbet bu rûzgâr-ı bî mededin inkılâbı olacak.