Belli bir yaşa kadar kültür, sanat işleriyle uğraşan ve bir şeyler yaptıklarını düşündüğüm bir çok insana, yazara, siyasetçiye, düşünüre ve münevvere hüsnü zan ile yaklaştım. Kültürel hegomonyayı yıkmak için mücadele ettiklerine inanırdım. Geçte olsa okumalarım, araştırmalarım ve tecrübelerim sonucu fark ettim ki bunların bir kısmının bilgi birikimleri zayıf, taşradan şehire gelmiş tecrübesi olmayan toy gençleri ve insanları kafalama, kendi kliklerini koruma, kültürel taşeronluk ve menfaat devşirmekten başka vizyonları veya amaçları yok. Bütün Türk gençlerinin bu idrake varması en içten temennimdir. Özellikle manevi ve milli değerlerine önem veren, mukaddesatını ön planda tutan. Dini ve milli duygularını ana referans kaynağı olarak alan genç arkadaşlarıma naçizane uyarımdır: Kendinizi, milli, manevi değer ve duygularınızı kullandırtmayın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Şimdi senin o durgun ve her şeyden çekilmiş halini, bir yaşam tembelliği zannediyorlar.”
Derinliğini sevdiklerimin, o derinlikte boğuluyor olmalarına şahit olmak acı bir his bırakıyor içimde.
Yıkıluptur bu cihân sanma ki bizde düzele
Devleti, çarh-ı deni verdi kamu mübtezele
Şimdi ebvab-ı saadette gezen hep hazele
İşimiz kaldı heman merhamet-i lemyezele
Cehalet üçe ayrılır:
1. 'Cehl-i basît': Bilmeyen; ama bilmediğini bilen; öğrenme imkânı vardır.
2. 'Cehl-i mürekkeb': Bilmeyen; ama bilmediğini de bilmeyen; bilmediğinin bilincine ermedikçe öğrenme imkânı yoktur.
3. 'Cehl-i mik'ab': Bilmeyen, bilmediğini de bilmeyen ama en doğru bildiğini iddia eden. Katmerli câhil. Üç-boyutlu cehalet; yani derinliği olan cehalet. Bırakınız bir şey öğrenmeyi iddialı olduğu konuda kendisine bir şey öğretmek bile mümkün değildir. O kadar ki, dünyanın en kısa konusu hakkında en uzun konuşmayı dehasının bir göstergesi sayar.