tanrı ve zaman yanlış hatmedilegelmiş
kilise çanları sağır...
minareler kısa
dekolte doktrinler giyinmiş evdal...
geç kalmış, geç yağmış yağmur sularıyla dolmuş sarnıçlar, yırtıcı bir neşter darbesiyle bulanmış...
nükleer aşklardan örülü kuleler, rokoko kristallerle donatılmış doruklarda parça parça olmuş...
kimsesiz düşlere darılmış, sıçrayıp gelmişim janya, acılarıma vokalistlik yap hadi...
(dağ keçisi kavmine uyku haramdır)
antik, mitolojik ve çatlamış bir heykel gibiyim, rutubet sızıyor bedenimden...
kamikaze uçuşlar düzenliyor martılar kalbimin semasında...
bir kez olsun dinmiyor, filizlenmiyor, ufaldıkça ufalıyorlar buğdaysı hasretler acılar değirmeninde...
öldüğümde bir harf eksiliyor alfabelerden...
weeeey waweylê janya yüreğim ağzımdan fırlayacakmış gibi kahırdan!...
Rênas jîyan /janya
Reklam
Babamın yüreğinden atkılar örer annem
Çiğ düşer üşürüm de sarılırım
İçime renga reng bir sıcaklık nakşeder
Nafile bir babanın yüreğinden örülen atkılar dahi
Eksiltmiyor acısını yalnızlığın...
Redur
Yedi ağrıdan oluşuyor bu yara
Nime nime ediliyorum
Parça parça ekmek
Bir yudum su desen
Yusufun kurumuş kuyuları gibi...
Dallarından kopmayan çürümüş meyveler gibi bedenim
Bir ekmek kaça bölünür
Ya sızı?
Yedi kan akıyor içime
Haftanın her günü bir sonraki güne gebe
Eksilir ömürden gün
Açlık ölünce de hissediliyor mu?
Redur
Ve ay dökülür yüzüne karanlığında gecenin
Öpmek israf sayılır tenini
Teninde cennet
Teninde bereket, ağaçların dalları kurumaz
Ben bir incir tanesi gözlerine değmişim farzet
Al parmaklarının ucuna beni
Al artık yüzümden bu yalnızlığımı
Günün öğünlerine bölünür yüzün
Hadi doyur kalbindeki çocuğu
Saklı kalmasın arkasında gölgelerin
Gücünü hissettir, merhaba de sabaha
Uyansın içimdeki ses
Kalbimde bir insan doğursun gözlerin
Yollar ne kadar ıssız ve soğuk
Üşümek, sensizlikten geçiyor
Küsüyorum ağaçlarına bahçelerin
Kımıldamıyor dalların işimde
Ben ölüyorum pîroz
Senin gözlerin ufuktan aşağı İniyor
Ve ay dökülür yüzüne karanlığında gecenin
...
Redur
Reklam